Dag 6, In de trein

In de trein? Jep. Ik heb dus letterlijk de hele dag in de trein doorgebracht. Het onmogelijke gebeurde, er ging iets mis bij de Japanse spoorwegen. Zoals ik al had verteld moest ik vandaag 7 uur reizen, met 3 treinen. Het eerste stuk, van Sapporo naar Hakodate, ging prima. We deden er ongeveer 3.5 uur over en met 4 minuten speling haalde ik precies mijn aansluiting, rond een uur of 1. Die aansluiting was de trein van Hakodate naar Hachinohe. Nou ben ik uiteindelijk wel in Hachinohe aangekomen die dag, maar pas om 11 uur ‘s avonds, ongeveer 7 uur te laat.

Het begon allemaal in Aomori. Daar stonden we namelijk verdacht lang stil. Dat wil zeggen: ongeveer 1 minuut te lang. Na een half uur wachten, werd ons duidelijk gemaakt dat we naar de trein aan de andere kant van het perron moesten gaan. Met ‘duidelijk gemaakt’ bedoel ik dus dat iedereen daar heen ging en ik dus gewoon maar volgde. Vanaf het moment dat het mis ging is er namelijk geen woord informatie meer in het Engels geweest. Knap lastig als je bijna geen Japans spreekt, en er vrijwel geen andere buitenlanders zijn.

Na een uurtje wachten in die andere trein, werd er iets omgeroepen. Ik versta er weer geen hout van, maar iedereen stapt uit, dus ik ook. Op het perron ging iedereen netjes in een rij staan, zoals je kan verwachten in Japan. Vervolgs roept iemand van de spoorwegen iets in een megafoon, en de rij zet zich in beweging. Ik had wel iets opgevangen van ‘basu’, wat bus betekent. Bij de uitgang stonden ook allemaal bussen, en iedereen verdeelde zich netjes over de rijtjes voor de bussen. Het zeek overigens van de lucht. Dit was, hoorde ik later, een lichte typhoon geweest, wat waarschijnlijk ook de reden van de treinuitval was. Ook werden we nog gefilmd.

Dit illustreert wel weer twee van die typisch Japanse instellingen. Ten eerste blijft iedereen kalm en beleefd; niemand dringt voor of gaat rennen. En ten tweede gaan ze er als vanzelf vanuit dat de verantwoordelijken uiteindelijk wel met een oplossing komen. Allemaal wachten ze dus rustig tot die oplossing er komt, ook al duurt dit enkele uren. Ook wordt er niet echt openlijk gemopperd. Van binnen zijn ze misschien wel razend, maar ze gaan niet lopen schelden ofzo. Bovendien had niemand die ik sprak zoiets als dit ooit meegemaakt. Dus wellicht voelt het dan meer als een soort avontuur in plaats van vervelende vertraging. En bovendien, ze zijn er van overtuigd dat er voor hun gezorgd wordt.

Anyway, we zijn dus met de bus langs de kust (de golven sloegen naast de bus op het land) naar Noheji gereden. Het station van Noheji was nog drukker, want daar stonden ook mensen die naar Aomori moesten (waar wij dus net vandaan kwamen). Na een tijd wachten werd er weer iets omgeroepen en begon iedereen zich naar de treinen te begeven. Ik was er ondertussen aan gewend geraakt om af en toe een willekeurig iemand (die ik inschatte op wat kennis van het Engels) aan te spreken met ‘hachinohe’ en dan te wijzen naar een bus of trein. Uiteindelijk kwam ik dus weer in een trein terecht, waar we vervolgens weer een uur ofzo in hebben gezeten.

Je leert wel wat mensen kennen op die manier, trouwens. Japanners houden wel van kletsen, en dan maakt het niet zoveel uit of je de taal spreekt of niet. Zo heb ik een heel gesprek gehad met een bejaard stel over van alles en nog wat. Zij spraken vrijwel geen engels, maar met wat handgebaren en mijn phrasebook, kwamen we er toch wel uit. Die mensen hebben mij daarna ook een beetje in de gaten gehouden. Zowiezo waren er continu mensen die vroegen waar ik naar toe moest en of ik alles begreep, of die zelfs antwoord gaven voor mij als een treinbeambte iets aan mij vroeg. ‘hai, kare wa hachinohe e ikimas’: ja, hij gaat/moet naar hachinohe.

Uiteindelijk moesten we ook deze trein weer uit en gingen we weer bussen in. En die bussen kwamen uiteindelijk om 11 uur ‘s avonds in Hachinohe aan. Echter, ik en de meeste anderen moesten daarvandaan nog verder met de shinkansen (kogeltrein) en de laatste was al gegaan om 9 uur. Daar hadden de spoorwegmedewerkers al rekening mee gehouden (ja, er werd dus echt voor ons gezorgd), en de oplossing was dat we mochten overnachten op het station, in een shinkansen treinstel. En dat we gratis tickets kregen om de volgende ochtend met de eerste shinkansen weer verder te reizen. Ook hadden ze al dekens, drinken en eten paraat, en ‘s ochtends ook eten als ontbijt. Daar heb ik nog weer meer mensen leren kennen: een jong russisch stel, 2 amerikaanse aziaten, en Yukie uit Hokkaido.

Na 5 uurtjes echt oncomfortabel te hebben geslapen (zie foto) ben ik dus ‘s ochtends alsnog in Morioka aangekomen. Die bejaarden kwam ik grappig genoeg overdag zomaar nog een keertje tegen op straat in Morioka, en die amerikanen in Kakunodate. Zo is de wereld toch maar klein... Maar het was wel een uniek avontuur. Wat je toch allemaal wel niet meemaakt in een paar dagen. Als de rest van de maand ook zo wordt...