Dag 10, Aizu-Wakamatsu

Zoals beloofd vandaag de rest van het verhaal van Aizu-Wakamatsu. Toen de veldslag tegen de ‘keizer-gezinden’ verloren ging, wist een kleine groep van ongeveer 20 samurai te ontvluchten naar een berg, Iimori-yama, aan de rand van de stad. Deze groep was onderdeel van de Byakkotai, oftewel Witte Tijgers, en die bestond uit 16 en 17 jarige tiener-samurai die loyaliteit aan de Aizu leider had gezworen. Toen ze op de berg stonden zagen ze alleen maar vuur en rook op de plaats waar het kasteel hoorde te staan. Omdat alles verloren was, besloten ze om, in plaats van zich over te geven aan de vijand, met de hele groep seppuku, rituele zelfmoord, te plegen.

In werkelijkheid stond alleen de omgeving van het kasteel in brand, en zou het nog weken duren voordat de Aizu eindelijk waren verslagen. Het verhaal van hun moed en loyaliteit spreekt de Japanners echter enorm aan, en dus is er een herdenkingsplaats gebouwd op die plek. Daar zijn onder andere een museum gevestigd, en de graven van de 20 samurai. Verder staat er een grappige houten toren met Buddha beelden, waarin je naar de top kunt lopen en daarna weer naar beneden zonder ooit 2 keer op dezelfde plek te komen. Op de herdenkingsplaats bestaan ook twee wat minder grappige monumenten. Beiden uit de jaren 30, staat er een grote zuil met adelaar neergezet door Mussolini, en een wat kleinere zuil neergezet namens Nazi Duitsland. Het verhaal van de zelfopoffering van de tieners sprak hen ook wel aan. Japanse toeristen gaan overigens vrolijk op de foto met het Italiaanse monument, en dan vraag ik me toch af of ze wel weten waar het vandaan komt.

Hierna heb ik een officiele ‘place of scenic beauty’ bezocht, namelijk een tuin die voor het eerst aangelegd is in de middeleeuwen. Er schijnt een boer met een of andere ziekte genezen te zijn nadat ie van het water uit een bron had gedronken. Sindsdien hebben er buitenverblijven van de lokale heersers gestaan. Het heeft een mooi meertje in het midden, met een theehuis op een klein eiland, watervalletjes, en vele verschillende soorten vegetatie (het wordt ook gebruikt om kruiden te kweken). Zulke openbare tuinen zie je overigens overal in Japan (vaak bij tempels), zelfs in het kleinste gehucht, en ik vind het toch jammer dat we dat in Nederland (of uberhaupt in het westen) niet hebben.

Hierna was het tijd voor de hoofd bezienswaardigheid van Aizu-Wakamatsu, het Tsuruga-jo kasteel. Zoals gezegd, is het vernietigd aan het einde van de 19e eeuw, behalve de kasteelmuren. Ongeveer 40 jaar geleden hebben ze echter besloten het te reconstrueren en er een museum van te maken. Het grappige is dat het van binnen gewoon een modern betonnen gebouw lijkt, maar van buiten een authentiek kasteel. Het is overigens vernoemd naar een kraanvogel. De foto rechts is van het kasteel. De bovenste foto is overigens van enkele herfstkleuren in de buurt van het samurai monument.

Nu heb ik het over een ding nog niet gehad, en dat is over sake. Tussen al die tempels en samurai zou je haast vergeten dat Japan ook bekend staat om zijn rijstwijn, sake. Sake is overigens gewoon het woord voor drank, en het character ervoor kun je ook terug vinden in de naam van elk Chinees restaurant ter wereld. Ik was dus nog nooit naar een sakebrouwerij geweest, en er bleek er eentje vlakbij het kasteel te zijn. Hierin werd het hele brouw proces uitgelegd en allerlei oude gereedschappen getoond. Kortgezegd werkt het als volgt: Je neemt rijst, en ‘polijst’ dit, en spoelt het schoon. Vervolgens stoom je het, voeg je schimmels toe, laat het even schimmelen, voeg dan water en gist toe, laat dit een tijdje staan, voeg nog een paar keer water, gestoomde rijst en schimmel rijst toe, en pers de uiteindelijke massa uit. Het vocht dat hieruit komt, moet je nog even filteren en pasteuriseren, en dan heb je sake. Ik heb het nog even zelf geproefd; het is best lekker, en een stuk minder sterk dan ik verwachtte (slechts 19%).
Morgen naar Nikko! Lekkerlijk betekent dit: zonnestralen. Dat schept verwachtingen...