Dag 14, naar Tokyo

Vandaag het weerzien met de echte stad. Het was nog een zondag ook en lekker weer, dus dan gaat iedereen de straat op en naar de parken. Overigens, vandaag had het dus wel prima weer geweest om het Chuzen-ji meer te bezoeken. Ik heb wat rondgewandeld in Ueno Park (dat dichtbij mijn ryokan ligt) en Yoyogi Park, waarvoor een kort ritje nodig was met de Yamanote line, de bekende circeltrein van Tokyo.

In beide parken was ik in het voorjaar al geweest, alleen waren ze nu iets groener. Verder was er verrassend weinig veranderd. Ueno park is nog steeds wat meer een 'familie'-park met wel hier en daar wat goochelaars en muzikanten, maar dan van het type rustig jazz-bandje. Yoyogi park is meer het jongeren park, wat ook wel logisch is gezien de nabijheid van de ultra hippe winkel-'steden' Shibuya en Harajuku (die vormen op zich al een bezienswaardigheid). In het park vind je nog steeds de verkleedde cos-play jongeren, de rock'n'rollers, de rockbandjes en de skaters. Volgens mij waren het ook nog precies dezelfde mensen, dus die zullen de hele zomer wel door zijn gegaan.

Verder valt er eigenlijk weinig te vertellen over vandaag. Misschien nog grappig was dat ik op weg naar Ueno station en park nog door de 'motorcycle neighbourhood' (de motorbuurt) ben gelopen. Dit is geen achteraf straatje, maar gewoon een gedeelte van de doorgaande weg. In deze buurt gaat alles over motoren. Er zijn winkels waar ze motoren en scooters verkopen (de helft van de motoren staat gewoon midden op de stoep), garages, winkels voor helmen en pakken, clubs en bars voor motorrijders, enz. En dit gaat wel enige honderden meters door. Het decors past er ook wel enigszins bij; er loopt een 7-baansweg langs met ook nog een verhoogde 'expressway' er overheen. Ook het soort mensen dat daar rondloopt zijn weer typische motorfanaten.

Wat dat betreft kloppen in Japan stereotypen meestal vrij goed. Of anders gezegd: de mensen zelf zorgen er misschien voor dat ze lijken op het sterotype, om zich zo te onderscheiden. Dat lijkt (voor zover ik als leek dat kan zien) een algemeen principe in Japan; hoe je eruit ziet, bepaalt wie je bent. Net zoals echt elk beroep in Japan zijn eigen uniform heeft, en op werkdagen je dus een handige kleurcodering krijgt. De enige uitzondering is de zondag, en daarom is dat ook een extra speciale dag hier.

Ik had trouwens helemaal geen foto's gemaakt vandaag, en daarom heb ik voor de grap nog even een foto met lange sluitertijd gemaakt vanaf een brug over de expressway (ik hoop dat jullie hem leuk vinden). Morgen gaan we weer echt toeristje spelen in Kamakura, een oude hoofdstad van Japan.