Dag 15, Kamakura

Veel toeristen laten (gelukkig) Kamakura links liggen. Hoewel het slechts zo'n 40 minuten per trein vanuit Tokyo is, weten de meeste buitenlanders niet echt van het bestaan af. Japanners zelf kennen het wel, en dat is ook logisch, want het is een prachtig stadje aan de oceaankust. Gedurende de 12e en 13e eeuw is het de hoofdstad van Japan geweest. Dat wil zeggen: de machtigste clan koos het als zijn basis, vooral omdat het goed te verdedigen was. Het kasteel is al lang verdwenen, maar de ongeveer 40 tempels en schrijnen staan nog wel overal verspreid door de stad, de bossen en heuvels eromheen.

De bekendste bezienswaardigheid, en daar komen nog wel veel toeristen op af, is de Daibutsu, oftewel het grote (Buddha) beeld (zie ook foto). Deze is bijna 20 meter hoog, en schijnt te zijn gebouwd nadat de leider van de clan de stad Nara, nabij Kyoto, had bezocht waar ook zo'n beeld staat. Die van Nara ga ik volgende week bekijken, en die is nog groter.

Onderweg naar de Daibutsu heb ik een wandelpad door de heuvels gelopen. Onderweg kom je dan een grappige schrijn tegen. Eerst moet je door een gang door een rotswand heen, en dan kom je op een binnenplaats waar de schrijn dus staat. Daar kun je wierrook kopen en krijg je een mandje. Dat mandje moet je dan gebruiken om je geld in te doen en dat kun je dan in een andere grot wassen in het zegenende water van een bron. Je geld zal dan voorspoed brengen. Ik had niet zoveel muntjes bij me, dus heb ik ook meteen mijn creditcard gewassen. Dat moet dus wel een hoop geluk en voorspoed brengen.

Aan het eind van de dag was het nog tijd voor een klein experimentje. Vlak voordat ik vertrok naar Japan, vertelde Simon mij over de couchsurfing.com website. Dit is een verzameling van mensen die reizigers (die ook lid zijn) gratis 1 of meerdere nachten gratis 'op zijn bank laat slapen', vandaar 'couchsurfing'. Het idee hierachter is om mensen uit verschillende culturen met elkaar in contact te brengen, om zo een betere wereld te creeren, zeg maar. De meeste couchsurfers komen uit Europa of Amerika, maar er zitten er ook een aantal in Japan. Via die website kun je dan ook mensen vragen of ze een bank beschikbaar hebben. Op die manier heb ik gisteren dus overnacht bij Tomoko Yoshizawa uit Kamakura. Het was gezellig bij haar en erg leuk om een keer te proberen, en je krijgt zo een hele andere kant van een land te zien, buiten de hotels en toeristen plaatsen.

Nadeel was wel dat ik de volgende dag ook erg vroeg moest opstaan (Tomoko moest gewoon werken) en de spitstrein naar Tokyo moest nemen. Die treinen zijn zo vol, dat er letterlijk mensen van de spoorwegen op de perrons staan om de mensen naar binnen te helpen duwen. Aan iets vasthouden is totaal niet nodig, en bovendien zou het toch nooit lukken om je arm omhoog te bewegen. Aan alle kanten staan mensen zo hard tegen je aan gedrukt, dat het op een gegeven moment wel wat pijn gaat doen, zeker als de trein een bocht maakt en iedereen naar een kant wordt gedrukt. Stel je voor dat je dat elke dag moest meemaken...

Maar eigenlijk hoorde dit laatste al bij het verslag van morgen.