Nawoord

Ik hoop dat iedereen die dit gelezen heeft het interessant en/of leuk heeft gevonden. In ieder geval bedankt voor jullie mailtjes en comments. Uiteindelijk heb ik het verslag de hele reis vol kunnen houden, wat ik van te voren niet had verwacht. Het was in de eerste plaats om de mensen thuis op de hoogte te houden, maar is uiteindelijk ook voor mijzelf een mooi aandenken geworden, omdat ik merk dat je toch vrij snel kleine details weer vergeet. En tenslotte zou het misschien als inspiratie kunnen dienen voor mensen die zelf reisplannen hebben (al dan niet naar Japan). Ik heb iets meer dan 700 foto's gemaakt, dus wie wil moet ze maar eens komen bekijken. Ook zal ik binnenkort proberen het hele verhaal in het Engels te vertalen, zodat ook alle (erg vriendelijke) mensen die ik heb ontmoet in Japan het kunnen lezen.

Voor commentaar kun je, behalve hier een berichtje achter laten, ook altijd mailen naar:
jnunnink (apenstaartje) science (punt) uva (punt) nl

Dag 32, naar Huis

Net zoals in Sapporo, ligt ook het vliegveld Nagasaki zo'n 50 km van de stad vandaan, en bovendien gaat er geen trein heen. Mijn vlucht ging om 8 uur 's ochtends, want later dan dat was er geen vlucht meer (ten minste, van deze prijs). Ik moest daardoor de eerste bus van 5 voor 6 nemen om op tijd te komen. Dus net zoals ik 's nachts in het donker naar mijn ryokan was gelopen (de tram reed niet meer), moest ik 's ochtends in het donker precies hetzelfde stuk weer terug lopen (want de eerste tram gaat pas na 6en).

Het was nog een heel gedoe om erachter te komen welke bus ik waarvandaan moest nemen. Ik was eerst naar de toeristen informatiebalie in het station geweest, maar daar zeiden ze meteen: ga maar naar de bus terminal en vraag het daar. Dat was me nnog nooit overkomen in Japan; meestal krijg je juist teveel informatie. Hier moest je de informatie er echt uit trekken. In de bus terminal konden ze (zoals ik al verwachtte) vrijwel geen Engels; ten minste, te weinig om de 4 woorden 'pay in bus possible?' te begrijpen. Uiteindelijk was ik, op aanraden van de Lonely Planet gids, naar het prefectural tourist information centre gegaan, waar ik dus binnen 2 minuten alle benodigde informatie had (en nog wat meer, zoals gebruikelijk).

Verder is de vlucht vrij comfortabel tot nu toe (ik schrijf dit stukje vanuit het vliegtuig ergens boven Siberie). Ik hoop dat de overstap in Frankfurt nog gaat lukken, want om de een of andere reden is de vlucht naar Schiphol vervroegd, waardoor ik nog maar 20 minuten overstaptijd heb. Mijn bagage wordt automatisch doorgestuurd, dus misschien haal ik het nog wel, afhankelijk van de lengte van de rijen. Maar omdat ik een van de weinige Europeanen op de vlucht ben zal dat wel mee vallen.

Ik wel erg benieuwd naar de temperatuur in Nederland. De afgelopen weken, sinds ik uit Nikko weg ben, is het eigenlijk elke dag mooi weer geweest, met alleen maar stijgende temperaturen. In Kyushu lag het de laatste dagen rond de 25-30, met een nog erg felle zon. Ook zal het zowiezo wel weer even een cultuurshock zijn.

Dag 31, Fukuoka

De laatste dag heb ik nog even de stad Fukuoka/Hakata bezocht. Dit is de grootste stad van Kyushu (1.8 miljoen inwoners). Zoals de naam al doet vermoeden waren dit vroeger twee verschillende steden, Fukuoka met zijn kasteel, en Hakata dat wat meer volker was. Nu is het een moderne Japanse stad, dus met veel beton, neon en winkelcentra (ondergronds, in stations, bovengronds, in torens, overal eigenlijk).

Het kasteel is nu een ruine, maar met een mooi uitzicht over de stad. En een gedeelte van de oude gracht is nu een groot park. Verder ben ik nog langs een tempel met het grootste houten Buddha-beeld van Japan (of van de wereld, dat kan ik me even niet herinneren) geweest. En ten slotte nog langs een museum over verschillende ambachten van Hakata. Dit museum bevond zich in een gereconstrueerde oude werkplaats, en je kon er zien hoe ze zijde weven in patronen, en dingen als manden vlechten en poppen maken.

Via couchsurfing had ik 's avonds afgesproken met Monne uit Thailand (maar ze studeert in Fukuoka). Hakata staat bekend om zijn tonkotsu-ramen. We zijn dus naar een ramen bar geweest (mijn 11e ramen deze vakantie). In dit restaurantje kreeg je bij binnenkomst een formulier waarop je tot in de kleinste details kon aangeven hoe je je ramen wilde hebben. Bijvoorbeeld hoe gaar de noodles moesten zijn, hoe vet de soep moest zijn, hoeveel pepers en knoflook erin moest, enzovoorts. De kwaliteit was vrij goed, maar niet zo goed als de ramen die ze verkopen in het stationsgebouw in Kyoto.

Daarna zijn we nog naar zogenaamde 'izakaya' geweest. Dat is de naam voor een kroeg in Japan. Het verschil met Nederland is alleen dat eten een veel grotere rol speelt, een beetje meer als een pub dus. Je kan er allerlij snacks zoals yakitori krijgen, en iedereen zit er eigenlijk ook te eten. Meestal zijn ze vrij klein, maar wel erg gezellig.

Uiteindelijk de laatste trein terug naar Nagasaki nog gehaald. Als je 's avonds en 's nachts op straat (of in de metro) loopt, kom je eigenlijk voornamelijk groepen (half-)dronken ambtenaren of zakenlui tegen. In Japan is het namelijk erg gebruikelijk om na het werk met je collega's ergens te gaan drinken (dus ook doordeweeks), en 's avonds begeven ze zich dan allemaal weer flink beschonken naar huis. Het is best grappig om te zien, omdat ze normaal gesproken altijd erg serieus zijn.