Dag 16, Matsumoto

Na de ochtendspits van Tokyo te hebben overleefd, heb ik de grote stad weer achter me gelaten op weg naar de volgende bestemming, Matsumoto. Hiervoor was alweer mijn 9e ritje met de shinkansen nodig, deze keer van Ueno naar Nagano (die Olympische spelen kan ik me nog wel herinneren). Matsumoto ligt ten zuid-westen van Nagano, dichtbij de zogenaamde 'Japanese Alps'. Matsumoto is bij buitenlanders veel minder bekend dan Nagano, maar eigenlijk veel mooier. Zoals ook het geval was met Kamakura, weten Japanners dit natuurlijk wel.

Matsumoto heeft wel wat dingen die het onderscheidt van de gemiddelde stad. Bij aankomst op het treinstation wordt de naam van de stad je letterlijk toegezongen. Verder heeft de stad een aantal oude straten, die weinig lijken veranderd de laatste paar honderd jaar. Er schijnen ook winkels in de zitten die al eeuwen hetzelfde verkopen. Ook mijn ryokan staat in een van die straten. Het is een volledig houten gebouw, kraakt aan alle kanten, maar heeft wel veel sfeer.

En dan is er nog het kasteel (zie foto's), vanwege zijn zwart-witte kleuren vernoemd naar een kraai. Dit is een van de slechts 5 kastelen in Japan die nog in de oorspronkelijke staat zijn, en is dan ook een nationaal monument. Maar eigenlijk is de hele stad gebouwd om belegeringen te doorstaan. Zo is het stratenplan zo ontworpen dat het erg moeilijk is om het kasteel uberhaupt te bereiken. Sommige straten lopen nergens heen, of komen uiteindelijk weer op zichzelf uit. Dit alles om de vijand te misleiden. Het kasteel zelf is helemaal van hout, en heeft 6 vloeren. Hoewel, aan de buitenkant lijkt het alsof het maar 5 vloeren heeft (tel maar op de foto). Ook dit is weer een trucje om aanvallers te verwarren. Binnenin het kasteel is er namelijk een soort halve verdieping zonder ramen. Erg handig om een nietsvermoedende vijand, die denkt dat ie er al bijna is, eventjes in de val te lokken. Verder zijn de trappen in de toren extreem stijl, zodat ze zelfs zonder bewapening lastig te beklimmen zijn. Ook zitten de trappen telkens helemaal aan de andere kant van een vloer. Kortom, een mooi ontworpen fort.

De reden dat het kasteel er nog staat zoals het gebouwd is, is omdat er nooit gevochten is! Het was gebouwd om de lokale Ogasawara clan te beschermen in het tijdperk van de clan oorlogen. Maar toen het kasteel af was, rond 1600, was net de Edo Era, een periode van 250 jaar binnenlandse vrede, aangebroken, omdat Ieyasu Tokugawa net heel Japan in zijn macht had gekregen (zie ook het verslag over Nikko). Er is dus nooit een schot afgevuurd.

's Avonds heb ik gegeten in een yakitori-ya. Restaurant types in Japan worden vaak genoemd naar het soort eten waar ze zich in specialiseren, met als achtervoegsel 'ya' (dit betekent gewoon iets als 'plaats'). Dus dit restaurant had vooral veel yakitori gerechten. Oorspronkelijk is dit de naam voor geroosterd vlees op spiezen (een soort sate-tjes dus), maar in principe roosteren ze alles. Ook verkopen ze uiteraard lokale specialiteiten, zoals rauw paardenvlees. Ik heb het maar bij de geroosterde variant gehouden. Het was een relaxte tent waar je aan de bar kunt zitten, terwijl de verse vis voor je neus in het ijs ligt, en alles achter de bar wordt geroosterd. Met een lange plank wordt dan je eten over de bar aangereikt. Ook erg grappig was het 'eigo no menyu' (engelstalige menu), dat eigenlijk helemaal nergens op sloeg. Zo verkochten ze blijkbaar enkele brandende gerechten, en was varkensvlees eigenlijk alleen lekker als je ergens boos op was.