Dag 18, Nagano

And now for something completely different... Dit keer geen geschiedenis die duizend of honderden jaren teruggaat. Slechts 8 jaar geleden, we schrijven het jaar 1998. De helden van het moment heetten Romme, Postma, Timmer en Ritsma. De plaats heet uiteraard Nagano. En als echte Nederlander moet je daar natuurlijk geweest zijn.

Nou was ik er al even geweest, 3 dagen geleden, toen ik van trein moest wisselen. Maar vandaag dus echt. Nou staat Nagano binnen Japan wederom (zie je het patroon?) niet bekend om datgene waar het in het buitenland om bekend staat. Hier staat het vooral bekend om de Zenko-ji, een prachtige tempel uit de 8e eeuw (sorry, toch die geschiedenis weer), en bekend bedevaartsoord dat jaarlijks zo'n 4 miljoen bezoekers trekt. Verder is het bekend om zijn wintersport gebieden, een aantal bergschrijnen, zijn 'onsen' (hete mineraal baden), en een park waar je Makaki's (die apen die ik gisteren in het wild zag) in hun eigen onsen kunt zien zitten.

Mooi was dat ik bij binnenkomst van de tempel net het einde van een soort gebedsdienst meemaakte. Er zaten een paar monniken hun gebeden op te zeggen, terwijl er een ander met twee stokjes tegen elkaar zat te slaan, een erg typisch geluid dat bij Buddhistische diensten hoort. Op een gegeven moment werden er een soort gordijnen aan de zijkant van de tempel opengedaan, waardoor er zonlicht viel op een gedeelte van het altaar. Ten slotte begon er aan de andere kant van de ruimte een monnik op grote trommels te slaan. Het voelde in ieder geval allemaal erg spiritueel aan.

Het schijnt dat de tempel de eerste afbeelding van Buddha beelden in Japan bevat, in de 6e eeuw geimporteerd vanuit Korea. Bijna niemand heeft het echter ooit gezien. Het is, gewikkeld in doeken, opgeslagen in een ark in de tempel. De laatste die ze heeft gezien was een priester in het begin van de 18e eeuw. De shogun had dit destijds toegestaan, omdat de geruchten dat de afbeeldingen helemaal niet bestonden, en de ark dus leeg was, steeds sterker werden.

Uiteindelijk dan toch ook naar het M-Wave schaatsstadion geweest. Ze hebben er een 'Olympic Memorial Museum' gevestigd, waar je allemaal interessante dingen van de olympische spelen kunt bekijken. Eerst krijg je een 3d-film te zien met allemaal winnende Japanners (vooral gouden Shimizu, en bronzen Okazaki) en wat stukjes van de openingsceremonie. Enkele van de leuke dingen die ze hebben is het stemformulier voor het toewijzen van de Olympische spelen (Salt Lake City werd net aan tweede). Verder hebben ze enkele originele medailles, de fakkel, en de schaatsen waarop Shimizu de 500 meter won. Ik denk niet dat ze veel toeristen krijgen door de weeks, want ik heb verder niemand anders gezien.

Zoals gebruikelijk bij Japanse bezienswaardigheden, was er half in het museum ook een soeveniershop gevestigd. Dit doen ze werkelijk overal, bijvoorbeeld zelfs ook in de keizerlijke villa in Nikko of het Chuzen-ji tempelcomplex. Je gaat er op een gegeven moment vanuit dat 'de route' uiteindelijk altijd uitkomt in een gedeelte waar er prijskaartjes op de voorwerpen zitten. Ook kun je daar dan vreemd genoeg altijd eetbare dingen kopen. Uiteraard niet om daar ter plekke op te eten, want Japanners eten nooit lopend (echt waar).

Verder kon je ook nog het stadion van binnen bekijken (zie foto). Het was wel grappig om te zien. Er werd trouwens flink geschaatst. Waarschijnlijk voorbereiden op het komende schaatsseizoen. Misschien reden er ook wel bekende mensen tussen, maar die herken ik toch niet (ook omdat ze allemaal op elkaar lijken).