Dag 19, naar Kyoto

De dag begon vandaag al vroeg. Ik had namelijk mijn wekker gezet om Pieter op zijn verjaardag te verrassen met een belletje. Ik had het al 's avonds geprobeerd, maar toen was het 1 uur 's middags in Nederland en nam er niemand op. Toen besloot ik om het 's ochtends om 7 uur nog eens te proberen. Ik moest eerst nog een stukje met mijn slaperige hoofd door de stad lopen voordat ik bij de telefooncel was. Wonder boven wonder werkte alles prima, en kreeg ik direct Pieter aan de lijn. Bij hem was het net voorbij middernacht.

Verder valt er eigenlijk vrij weinig over vandaag te zeggen (als je de andere verslagen hebt gelezen, weet je dat dat me er niet van weerhoud om toch weer een lap tekst te schijven). Het was de dag van het weerzien met Kyoto. Net zoals in Tokyo voelde het wel een beetje vreemd aan. Ik heb een half jaar geleden al bijna alle hoofd-bezienswaardigheden van beide steden gezien, dus dan voel je je om de een of andere reden wat minder een toerist. Uiteindelijk heb ik toch nog even besloten om langs een schrijn te gaan die ik vorige keer nog niet bezocht had omdat ie iets buiten het centrum ligt. Het is een van de bekendste schrijnen (hij komt ook voor in films, zoals Lost in Translation, en Memoires of a Geisha). Dit komt vooral door een pad dat de heuvel op loopt, en waarop je als het ware door een tunnel van torii gaat. Gewoonlijk markeert een torii de ingang tot een schrijn, en bestaat simpelweg uit 2 palen met erbovenop een horizontale balk. Nou ja, bekijk de foto maar, dan is het wel duidelijk. Die tunnel gaat een paar kilometer door dus.

En verder? Tsja ik kan wel wat vertellen over telefoneren in Japan. Het is nog best lastig om te telefoneren naar het buitenland. Met een mobiele telefoon zou het makkelijk zijn. Maar omdat in Japan geen gsm-netwerk aanwezig is, werken westerse telefoons (die gsm technologie gebruiken) hier niet. De reden dat er geen gsm netwerk aanwezig is, is omdat gsm een beetje verouderd is, en minder geschikt voor het versturen van data, voor bijvoorbeeld internet. En daar gebruiken bijna alle Japanners hun 'keitai' voor. Ook al hebben ze bijvoorbeeld een laptop naast hun staan, toch checken ze even hun email met hun telefoon. Hiervoor zijn dus nieuwere generaties netwerken nodig. Umts is er bijvoorbeeld eentje die we in Nederland ook gaan krijgen. Of dat echt zal aanslaan is natuurlijk de vraag, want wij zijn veel meer computer gericht.

Je kan wel telefoons huren die het hier doen, maar dat is vrij prijzig. In het westen zijn ze bijna niet te koop, en in Japan moet je tegenwoordig kunnen aantonen dat je in het land woont om er eentje te kunnen kopen. Ook heb je hier weer verschillende aanbieders die soms verschillende technologien gebruiken. Japanners zitten eigenlijk de hele dag met hun keitai te spelen, zo lijkt het in ieder geval. Van jong tot oud, en allemaal hebben ze er eentje van het openklap-type. Alle kleuren van de regenboog komen langs, en bijna altijd hangt er een bosje met prulletjes aan.

Nou lijkt het dus alsof wij als toeristen de klos zijn, maar stel je de situatie vanuit de Japanner eens voor: hij/zij kan nergens ter wereld zijn mobiel gebruiken, want vrijwel alle landen gebruiken gsm. De enige manier voor mij om naar Nederland te bellen is dus vanuit een telefooncel. Maar dan moet je er wel eentje hebben die muntjes accepteerd (dat zijn er niet veel), en dan ook nog eentje die internationale gesprekken aan kan (dat zijn er nog minder). Gelukkig stond er in Matsumoto eentje dichtbij mijn ryokan (de eigenaresse wist waar). Ook gelukkig was dat mijn Lonely Planet gids de hele procedure uitlegde. Je moet namelijk eerst checken van welke aanbieder de telefooncel is (NTT in mijn geval), en dan afhankelijk daarvan eerst een serie cijfers intoesten voordat je aan het echte nummer toekomt.

0033 010 31 72 519 3279 dus... verzin dat maar eens (fictief nummer).