Dag 20, Nara

Nara was de eerste hoofdstad van Japan. Daarvoor verplaatste de hoofdstad bij de dood van de keizer naar een nieuwe stad. Dit vanwege bepaalde tradities van het shinto geloof (dat is het oorsponkelijke Japanse geloof). In de 7e eeuw kwam echter het Buddhisme overwaaien vanuit China. Toen dat de belangrijkste religie werd, veranderde ook de hoofdstad niet meer. Na enkele probeersels werd uiteindelijk Nara gekozen. De stad werd ook een centrum van Buddhisme in Japan. Het heeft echter maar 75 jaar geduurd. Nadat een priester de keizerin had verleid en bijna de macht over het land had gegrepen, werd besloten om de hoofdstad te verplaatsen naar Kyoto (dat een stuk ten noorden van Nara ligt) weg van de machtige geestelijken in Nara. Kyoto is ook de officiele hoofdstad gebleven tot de Meiji restoration eind 19e eeuw.

De invloed van het Buddhisme en het keizerlijke hof zijn echter nog goed te zien. Ook omdat alle latere oorlogen een beetje langs Nara heen zijn gegaan, zijn vele tempels en schrijnen nog bewaard gebleven. Nara telt dan ook 8 werelderfgoed monumenten, en hoeft daarmee alleen Kyoto voor zich te dulden in Japan (die heeft er 17!). Het mooie is dat veel van die monumenten in en rond Nara Koen (spreek uit: ko-en, park) liggen. De wandelingen tussen de bezienswaardigheden zijn dus ook de moeite waard. Daar komt nog eens bij dat er in dat park zo'n 1200 tamme herten leven. Er zijn uiteraard dus ook stalletjes waar je voer voor de herten kunt kopen. Het is wel grappig om te zien hoe kinderen (en volwassenen) vervolgens bestormd worden door de herten op zoek naar eten. Die herten lopen dus overal, ook over de weg die het park in tweeen deelt. Maar volgens mij steken ze pas over als ze het geluid van het groene voetgangerslicht horen.

Het is moeilijk iets te zeggen over alle bezienswaardigheden, maar eentje sprong er wat mij betreft bovenuit vandaag. Het was eigenlijk puur toeval, maar ja, de mooiste dingen zijn vaak puur toeval. Net toen ik de Kasuga Taisha schrijn binnenging, was daar een shinto huwelijk (denk ik) aan de gang. Dat stond natuurlijk bol van de gebeden en traditionele ceremonies. Eigenlijk weet je op zo'n moment niet of je er nou foto's van moet maken of niet. Ik (en de andere toeristen ook) heb het toch gedaan, want hoe vaak maak je dat nou mee? Je kon er heel dichtbij komen.

Overigens, tijdens die huwelijks ceremonie werden er ook nog andere mensen gezegend in de schrijn. Zo was er een groep zakenlui (denk ik), waarvoor een priester een gebed op zei, en waarvoor vervolgens een soort ceremonie werd gedaan. Zie foto. De linker priester had twee plankjes die ie tegen elkaar sloeg terwijl hij bepaalde teksten op las. De andere priester speelde daarbij een melodie op zijn fluit, terwijl de priesteres in het midden een soort dans deed. Ditzelfde werd even later ook gedaan voor de huwelijks groep, alleen dan met twee priesteressen. Dat zal wel nog heiliger zijn geweest. Dat zal overigens ook nog wel duuder zijn geweest, want uiteraard zal er een flinke 'donatie' tegenover moeten staan. De schrijn is namelijk een van de mooiste van Nara, en een werelderfgoed stuk.

Maar ook kwam er een meisje van kleuterleeftijd (helemaal uitgedost in kimono) met haar ouders voor een klein gebed langs. Zowiezo zie je bij alle schrijnen en tempels die ik bezoek continu mensen even iets bidden. Misschien is het voor een ziek familielid, voor een aankomend schoolexamen, voor een goede zakendeal, of gewoon zo maar. Japan is een heel modern land, maar toch vind je overal een erg sterke spiritualiteit, in alle lagen van de bevolking. In Nederland gaan die twee dingen al lang niet meer samen. Ook ik vind dat je voor een examen beter goed kan leren en uitslapen, dan dat je een muntje in een kist gooit, een bel luidt en twee keer in je handen klapt. Maar misschien ligt het ook aan de soort religie. In het christendom bijvoorbeeld wordt er vooral de nadruk gelegd op een lijst van willekeurige en verouderde leefregels. Het wil teveel invloed hebben op ons leven, en daarom vinden we het vaak onzin. De manier waarop Japanners geloof beleven is eigenlijk precies andersom. Ze komen ernaartoe als ze het nodig hebben. Als je wat extra hoop of geluk nodig hebt, ga je even naar de tempel, en verder bemoeit het geloof zich nergens mee. Op die manier wordt het veel laagdrempeliger, denk ik.

Ten slotte was er nog een andere bezienswaardigheid die ik wil vermelden, omdat ik dat in een eerder verslag had beloofd (zie Kamakura). In Nara Koen staat het grootste houten gebouw ter wereld, met daarin een van de grootste bronzen beelden ter wereld. Het is een Buddha beeld, oorspronkelijk gegoten in de 8e eeuw, maar later opnieuw gemaakt. Het is 16 meter hoog, bevat 437 ton brons, en 130 kilo goud. En rechts zie je een foto.