Dag 22, Himeji

Vandaag was het weer tijd voor kastelen. Een van de mooiste, nog in originele houten (!) staat zijnde, kastelen van Japan staat in Himeji. Dit is een stad op ongeveer 1 uur van Kyoto, als je de shinkansen neemt tenminste. Het ligt even ten westen van Kobe. Het is weer een typische kasteelstad, met aan drie kanten bergen en aan de 4e kant een vlakte grenzend aan de zee. Het kasteel is gebouwd eind 16e eeuw door Toyotomi, de heerser uit de Kyoto regio. Later moest hij het afleggen tegen de bekende Ieyasu Tokugawa (zie weer het Nikko verslag), en werd het kasteel gegeven aan een van de generaals die Toyotomi had verslagen, Ikeda. Die heeft het vervolgens uitgebreidt. Later ging het van clan naar clan, en van eigenaar naar eigenaar, totdat in de Meiji restoration de samurai clans werden afgeschafd. Na de 2e wereldoorlog, toen het besef over de historische schatten in Japan groeide, is het hele kasteel opgeknapt, uiteraard op de traditionele bouwwijzes en met originele materialen (hout dus).

Het kasteel heeft een hoofdtoren van 6 verdiepingen, die geschat wordt op een gewicht van zo'n 5000 ton. Dit moet dus allemaal door hout worden gedragen. Om de toren heen staan nog kleinere torens, binnenplaatsen, muren, gebouwen voor de hofhouding, een plaats om rituele zelfmoord te plegen (ook belangrijk), putten waarin wel eens een lijk werd gedumpt, en krom lopende opslagruimtes. Het kasteel is helemaal in het wit afgewerkt, waardoor het de bijnaam 'witte reiger' heeft, White Egret in het Engels. In vroegere tijden lagen er om het kasteel 3 grachten met muren. Binnen de eerste stond het kasteel, binnen de tweede woonden de samurai, en binnen de derde woonden de handelaren van de stad. Nog steeds zijn een aantal van de grachten zichtbaar in de stad Himeji.

Naast het kasteel ligt een Japanse tuin. Deze is vrij nieuw, uit 1992, maar wel volgens oude stijlen ontworpen. Het bevat schitterde meertjes, bomen en rotstuintjes, en is heerlijk om rustig doorheen te wandelen. Ook staat er een theehuisje, waarin je voor 500 Yen een theeceremonie (met wat zoetigheid) krijgt. Volgens een Duitse toeriste die ik gisteren had gesproken was dit zeer de moeite waard om te doen. Bij binnenkomst uiteraard schoenen uit, loop je via de veranda over tatami matten naar een kamer met uitzicht op een mooie tuin. Het zijn uiteraard schuifwanden (en geen gewone ramen ofzo) waardoor je een mooi zicht hebt. Je moet dan gaan zitten, op je knieen, waarbij je dus zeg maar op je hielen steunt. Alleen is dit een nogal ongemakkelijke houding voor een stijve en lange Europeaan zoals ik, dus mocht ik ook in 'samurai-zit' zitten, dat wil zeggen met je benen gekruist voor je. Vervolgens komt er een bediende over de tatami 'lopen', dat wil zeggen zonder haar voeten op te tillen, meer schuiven dus. Ze knielt ook, en zet een schaaltje met iets zoetigs voor je neer en maakt een buiging bijna met het hoofd tot op de grond. Ik buig ook uiteraard. Even later wordt dat herhaald, maar dan met een kopje 'matcha', oftewel groene thee gemaakt van poeder. Dit is een groene thee soort die vooral wordt gebruikt in theeceremonies. Toen ik dat op had, werd er nog even een stoel op de veranda gezet zodat ik even in wat makkelijkere houding van de tuin kon genieten.

Terug in Kyoto was het al laat, maar gelukkig kun je eten krijgen in het stationsgebouw. Dit gebouw is wel een verhaal opzich. Het is een ultramodern gebouw, met een enorme glazen gevel van 12 verdiepingen hoog. Vanuit de begaande grond van de centrale hal gaat er een (lange) roltrap door de open lucht (nou ja, er hangt dus een glazen koepel op 12 hoog) helemaal naar het dak van de 11e verdieping. Ook gaat ernaast een brede trap omhoog, welke soms weer gebruikt wordt als tribune voor een optreden op een plateau op de 4e verdieping. In de west kant van het gebouw (onder de lange roltrap) zit een department store, Isetan. De 10e en 11e verdieping bestaat eigenlijk helemaal uit restaurants. De 10e is mijn favoriet, want dat zit helemaal vol met ramen tentjes. Als je de lift uitkomt, hangt er zelfs een plakkaat met van elk restaurant de 3 beste ramen soorten met de prijs. Ik heb er inmiddels al 3 van de 7 geprobeerd, en ze zijn zeer goed. Er staan dan ook meestal rijen voor de tentjes, die tot op de laatste plaats gevuld zijn. Grappig is ook dat als je een tentje binnengaat de hele staf luidkeels 'irasshaitemase!' (welkom) naar je roept. De medewerker die bij de 'deur' staat roept dat als eerst, en de rest echo-t het dan na. Verder loopt er nog hoog boven de centrale hal, op 10 hoog, een wandelbrug, waarvanaf je een mooi uitzicht hebt over Kyoto. De stationsgebouwen van drukke steden zijn overigens legendarisch in het aantal verdiepingen, het aantal in en uitgangen (en hoe je nooit de goede vind), en hoe ze altijd vergroeid zijn met winkelcentra, wat een beetje vreemd gevoel geeft als je daar met je koffer loopt.